Τι πολύτιμο κινδυνεύουμε να χάσουμε χωρίς να το καταλάβουμε; (γράφει ο π. Παναγιώτης Κιντής)

 

Ίσως όχι τη γη κάτω από τα πόδια μας.Ίσως κάτι πιο βαθύ.
Την ψυχή μας. Τη μνήμη μας. Την ταυτότητά μας.
Η μορφή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τον οποίον εορτάζουμε στις 24 Αυγούστου δεν έρχεται απλώς από το παρελθόν. Έρχεται να σταθεί απέναντί μας και να μας θέσει ένα δύσκολο ερώτημα:

Τι Ελλάδα θα παραδώσουμε στα παιδιά μας;

Ο Άγιος Κοσμάς περπάτησε βουνά και χωριά, μπήκε στις φτωχές κοινωνίες της εποχής του και μίλησε στους ανθρώπους για τον Χριστό, την πίστη, την παιδεία, τη γλώσσα και την ελευθερία.
Δεν είχε δύναμη κοσμική.
Είχε όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο:
ΠΙΣΤΗ, ΑΛΗΘΕΙΑ και ΘΑΡΡΟΣ.

Κατάλαβε ότι ένας λαός μπορεί να χάσει την περιουσία του και να ξαναχτίσει. Μπορεί να περάσει δοκιμασίες και να ξανασηκωθεί.

Αλλά όταν αρχίσει να ξεχνά ποιος είναι, τότε κινδυνεύει να χάσει τον εαυτό του.
Γι’ αυτό αγωνίστηκε για τα σχολεία.
Για να μη μείνει ο λαός χωρίς φωνή.
Για να μη σβήσει η γλώσσα.
Για να μη χαθεί η μνήμη.
Για να μη γίνει η πίστη μια ξεχασμένη ανάμνηση.
Και σήμερα, αιώνες μετά, το μήνυμά του χτυπά την πόρτα της δικής μας συνείδησης.

Τι αφήνουμε στα παιδιά μας;
Τους αφήνουμε μόνο τεχνολογία, ταχύτητα και πληροφορίες;
Ή τους αφήνουμε και ρίζες;
Τους μαθαίνουμε να κοιτούν μπροστά, αλλά τους δείχνουμε και από πού ξεκίνησαν;
Τους μαθαίνουμε να αναζητούν το μέλλον, χωρίς να τους διδάσκουμε να σέβονται εκείνους που θυσιάστηκαν για να υπάρχει το δικό τους παρόν;

Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο σύνορα και χώμα.
Είναι ΜΝΗΜΗ, ΓΛΩΣΣΑ, ΠΙΣΤΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΘΥΣΙΕΣ και ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Και αυτά δεν χάνονται ξαφνικά.
Χάνονται λίγο λίγο.
Όταν σταματάμε να θυμόμαστε.
Όταν αδιαφορούμε.
Όταν θεωρούμε τα πάντα δεδομένα.
Όταν ντρεπόμαστε για τις ρίζες μας.
Όταν δεν έχουμε τίποτε να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά.

Ο Άγιος Κοσμάς, όμως, δεν μας δίδαξε να φοβόμαστε.
Μας δίδαξε να στεκόμαστε όρθιοι.
Να αγαπούμε τον Χριστό.
Να αγαπούμε την πατρίδα χωρίς μίσος.
Να κρατούμε ζωντανή τη γλώσσα και την παράδοσή μας.
Να μορφώνουμε τα παιδιά μας και, πάνω απ’ όλα, να τους δίνουμε το παράδειγμα.
Γιατί στο τέλος, δεν θα κριθούμε από όσα είπαμε ότι αγαπήσαμε, αλλά από όσα αγωνιστήκαμε να κρατήσουμε ζωντανά.

Και ίσως αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό μήνυμα του Αγίου Κοσμά για τη δική μας εποχή:
Μην περιμένετε να χάσετε κάτι για να καταλάβετε την αξία του.
Μην περιμένετε να χαθεί η πίστη για να την αναζητήσετε.
Μην περιμένετε να ξεχαστεί η ιστορία για να τη θυμηθείτε.
Μην περιμένετε να χαθεί η γλώσσα για να καταλάβετε τι σημαίνει.
Μην περιμένετε να αδειάσει η ψυχή ενός λαού για να αναρωτηθείτε πού πήγαν οι ρίζες του.
Κρατήστε τη φλόγα αναμμένη.
Γιατί εμείς δεν είμαστε οι τελευταίοι κρίκοι μιας αλυσίδας.
Είμαστε ο κρίκος που κρατά στα χέρια του το χρέος να παραδώσει την Ελλάδα, την πίστη, τη μνήμη και την ελπίδα στις επόμενες γενιές.

Αυτό είναι το μήνυμα του Αγίου Κοσμά.
Και σήμερα δεν μας ζητά απλώς να τον τιμήσουμε.
ΜΑΣ ΖΗΤΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.